dziewczyna stająca na skałach nad brzegiem morza patrząca na nadciągające ciemne chmury

 

Od kilku lat przyjmuję nastoletnich pacjentów (powyżej 11. roku życia) w gabinecie prywatnym oraz prowadzę konsultacje dla ich rodziców.

Okres dorastania to burzliwy czas, w którym młody człowiek doświadcza gwałtownych zmian i musi mierzyć się z wieloma dylematami.

To czas, w którym mogą nim targać silne emocje i sprzeczne pragnienia (na przykład, odnośnie zależności i niezależności względem rodziców). To czas zmagań z depresyjnym nastrojem, które u niektórych mogą jednak okazać się zbyt silne lub długotrwałe. To czas, w którym mogą się pojawić stany lękowe i nasilić wcześniejsze problemy. Jeśli osobowość dziecka rozwija się w niepokojącym kierunku, w okresie dojrzewania mogą pojawić się lub zintensyfikować wyjątkowo problematyczne zachowania, związane, na przykład, z łamaniem norm i zasad.
Jeśli to, co się dzieje, mocno Cię niepokoi lub uniemożliwia normalne funkcjonowanie, warto sięgnąć po wsparcie.

 

Moje kwalifikacje i doświadczenie w pracy z młodzieżą

Najpierw pracowałam w warszawskiej Fundacji Dzieci Niczyje jako konsultant w projekcie dotyczącym bezpieczeństwa dzieci i młodzieży w Internecie. Prowadziłam interwencje w sytuacjach, kiedy młodzi trafiali na niewłaściwe dla nich treści, doświadczali cyberbullingu (przemocy rówieśniczej z użyciem Internetu) lub padali ofiarą groomingu (uwiedzenia za pośrednictwem Internetu), podejmowałam działania profilaktyczne oraz szkoliłam nauczycieli i policjantów.

Pierwsze, bardzo cenne doświadczenia w terapeutycznej pracy z młodzieżą zyskałam, prowadząc grupę socjoterapeutyczną i terapię indywidualną w częstochowskim Stowarzyszeniu Pomocy Dzieciom „Skrawek Nieba”.

W ramach 3-miesięcznego stażu w Ośrodku Terapii i Psychoedukacji KOMPAS w Będzinie uczyłam się, jak pracować z nastolatkami, u których rozpoznano autyzm lub zespół Aspergera.

Do pracy z młodzieżą uprawniają mnie ukończone studia psychologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz tytuł absolwentki Szkoły Terapii w Krakowskim Centrum Psychodynamicznym. W tym zawodzie wciąż trzeba się uczyć, co ja akurat bardzo lubię – jeżdżę na wykłady, konferencje, dużo czytam. Gdy natrafiam w swojej pracy na coś, czego nie rozumiem, szukam wyjaśnienia na własną rękę lub z pomocą superwizora. Czasem kieruję pacjenta na konsultacje do zaufanego psychiatry lub psychologa klinicznego, żeby uzyskać pomoc w diagnozie.